ഇഷ്ടു

കേരളത്തിലെ സദ്യകളിലോ അല്ലെങ്കിൽ അപ്പം, ഇഡിയപ്പം എന്നിവയ്ക്കൊപ്പമുള്ള പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിലോ വിളമ്പുന്ന “ഇഷ്ടു” എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മുടെ നാവിൽ തേങ്ങാപ്പാലിന്റെ നനുത്ത സ്വാദും കുരുമുളകിന്റെ മൃദുവായ എരിവും പടരും. തികച്ചും കേരളീയമെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്ന ഈ വിഭവത്തിന് പിന്നിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു ഭാഷായാത്രയും സാംസ്കാരിക വിനിമയവും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷിലെ Stew (സ്റ്റ്യൂ) എന്ന പദം എങ്ങനെയാണ് മലയാളിയുടെ അടുക്കളകളിലെ “ഇഷ്ടു” ആയി മാറിയതെന്നത് രസകരമായ ഒരു ചരിത്രമാണ്.

ഭാഷാപരമായ ഈ രൂപാന്തരത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്താൽ, മലയാളിയുടെ ഉച്ചാരണരീതിയുടെ (Phonology) സവിശേഷത നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. ഇംഗ്ലീഷിലെ Stew എന്ന പദം ആരംഭിക്കുന്നത് ‘s’ എന്ന വ്യഞ്ജനത്തിലാണ്. എന്നാൽ മലയാളം പോലുള്ള ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിൽ ഒരു വാക്കിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഇത്തരത്തിൽ രണ്ട് വ്യഞ്ജനങ്ങൾ ചേർന്നു വരുന്നത് (Consonant clusters) സ്വാഭാവികമല്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ ഉച്ചാരണത്തെ ലഘൂകരിക്കാൻ നാം വാക്കിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ‘ഇ’ എന്നൊരു സ്വരാക്ഷരം കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ഇത്തരത്തിൽ ഒരു സ്വരം അധികമായി ചേർക്കുന്നതിനെ ഭാഷാശാസ്ത്രത്തിൽ Prothesis എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ‘സ്റ്റ്യൂ’ എന്നത് ‘ഇസ്റ്റ്യൂ’ ആയും പിന്നീട് നമ്മുടെ നാവിന് വഴങ്ങുന്ന ‘ഇഷ്ടു’ ആയും മാറിയത്. ‘കഷ്ടം’ അല്ലെങ്കിൽ ‘നഷ്ടം’ തുടങ്ങിയ പദങ്ങളിലെ ‘ഷ്ട’ എന്ന അക്ഷരക്കൂട്ടം മലയാളികൾക്ക് പരിചിതമായതിനാൽ, വിദേശിയായ ഈ പദത്തെ നാം നമ്മുടെ വ്യാകരണഘടനയിലേക്ക് ഇണക്കിയെടുത്തു.

ഈ വാക്കിന്റെ വംശാവലി തേടിപ്പോയാൽ നമ്മൾ എത്തിനിൽക്കുന്നത് പുരാതന ഇന്തോ-യൂറോപ്യൻ (PIE) വേരുകളിലാണ്. താപം അല്ലെങ്കിൽ ചൂടാക്കുക എന്നൊക്കെയുള്ള അർത്ഥം വരുന്ന പദങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ലാറ്റിനിലെ stupere ഉം പിന്നീട് മിഡിൽ ഇംഗ്ലീഷിലെ stewen ഉം രൂപപ്പെടുന്നത്. കോളനിയൽ കാലഘട്ടത്തിൽ പോർച്ചുഗീസ്, ഡച്ച്, ബ്രിട്ടീഷ് സഞ്ചാരികളിലൂടെയാണ് ദ്രാവകത്തിൽ സാവധാനം വേവിച്ചെടുക്കുന്ന ഈ ഭക്ഷണരീതി കേരളതീരത്ത് എത്തുന്നത്. കടൽ കടന്നെത്തിയ ആ വിദേശ വിഭവം ഇവിടുത്തെ തേങ്ങാപ്പാലും കറിവേപ്പിലയും പച്ചമുളകും സ്വീകരിച്ചതോടെ പൂർണ്ണമായും ഒരു പ്രാദേശിക വിഭവമായി പരിണമിച്ചു.

കേരളത്തിലെ ക്രിസ്ത്യൻ പാചകശൈലിയിലൂടെയാണ് ഈ വിഭവം മലയാളികളുടെ ഭക്ഷണക്രമത്തിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെന്നത്. സായിപ്പിന്റെ സ്റ്റ്യൂവിനെ തനതായ കേരളീയ ചേരുവകൾ ചേർത്ത് നാം പരിഷ്കരിച്ചപ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു പകർപ്പല്ലാതായി മാറി. ഉരുളക്കിഴങ്ങും പച്ചക്കറികളും തേങ്ങാപ്പാലിൽ പതുക്കെ വേവിച്ചെടുക്കുന്ന ഈ വിഭവം അതിന്റെ വെള്ളനിറം കൊണ്ടും ലളിതമായ ചേരുവകൾ കൊണ്ടും ശ്രദ്ധേയമാണ്. അയൽസംസ്ഥാനങ്ങളായ തമിഴ്നാട്ടിലും കർണാടകയിലുമൊക്കെ ‘സ്റ്റ്യൂ’ എന്ന ഉച്ചാരണം തന്നെ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, കേരളത്തിൽ മാത്രം അത് ‘ഇഷ്ടു’ എന്ന തനത് രൂപം കൈവരിച്ചു എന്നത് നമ്മുടെ ഭാഷാപരമായ സ്വത്വത്തെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഇന്ന് “ഇഷ്ടു” എന്നത് ഒരു ലോൺവേർഡ് (Loanword) എന്നതിലുപരി മലയാളത്തിന്റെ സ്വന്തം പദമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്റർനെറ്റിലെ പാചക ബ്ലോഗുകളിലും ആഗോളതലത്തിലുള്ള റെസ്റ്റോറന്റ് മെനുകളിലും “Kerala Ishtu” എന്ന പേരിൽ ഈ വിഭവം അറിയപ്പെടുമ്പോൾ, അത് ഭാഷയുടെയും രുചിയുടെയും വിപരീത ദിശയിലുള്ള ലോകസഞ്ചാരത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. മസാലകളുടെ അമിതഭാരമില്ലാത്ത, കുളിർമയുള്ള സ്വാദുമായി ഇഷ്ടു ഇന്നും മലയാളിയുടെ പ്രഭാതങ്ങളെ ധന്യമാക്കുന്നു; താൻ വന്ന വഴിയിലെ ചരിത്രവും ഭാഷാപരമായ പരിണാമവും പേറി.