തരികിട

മലയാളികൾ നിത്യജീവിതത്തിൽ സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പദമാണ് “തരികിട”. ഒരാൾ നമ്മളെ പറ്റിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ ആരുടെയെങ്കിലും പ്രവൃത്തിയിൽ വഞ്ചന മണക്കുമ്പോഴോ ആണ് സാധാരണയായി ഈ വാക്ക് പ്രയോഗിക്കാറുള്ളതെങ്കിലും, ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉത്ഭവം കേരളത്തിന്റെ തനതായ വാദ്യകലകളിലാണെന്നതാണ് വാസ്തവം. ചെണ്ട, തായമ്പക, പറത്തല്ല് തുടങ്ങിയ കലാരൂപങ്ങളിൽ താളക്രമം രേഖപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു വായ്ത്താരിയാണ് ‘തരികിട’. ഓളം നിഘണ്ടുവിൽ ഇതിനെ ഒരു വായ്ത്താരി എന്നും ‘തട്ടിപ്പ്’ എന്നും രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സംഗീതത്തിലെ ഒരു സാങ്കേതിക പദം എങ്ങനെ പിൽക്കാലത്ത് നിഷേധാത്മകമായ അർത്ഥത്തിലേക്ക് പരിണമിച്ചു എന്നത് കൗതുകകരമായ ഒരു ഭാഷാശാസ്ത്ര പഠനമാണ്.

ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായി പരിശോധിച്ചാൽ “തരികിട” എന്നത് ‘തരി’, ‘കിട’ എന്നീ രണ്ട് ദ്രാവിഡ മൂലപദങ്ങൾ (Roots) ചേർന്നൊരു സംയുക്ത പദമാണ്. ഇതിൽ “തരി” (Tari) എന്നത് താളത്തെയോ താളക്രമത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡ മൂലമായ *taṟ- (താളമിടുക അല്ലെങ്കിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുക) എന്നതിൽ നിന്നാണ് ഇത് രൂപപ്പെട്ടത്. രണ്ടാമത്തെ പദമായ “കിട” (Kiṭa) എന്നത് പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡ മൂലമായ *kīṯ- (സ്ഥാപിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ വയ്ക്കുക) എന്നതിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണ്. അതായത്, ഒരു പ്രത്യേക ക്രമത്തിൽ താളങ്ങളെ വിന്യസിക്കുന്ന ശൈലിയെയാണ് ശാസ്ത്രീയമായി ഈ വാക്ക് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന് മുമ്പ് തന്നെ കേരളത്തിലെ വാമൊഴി വഴക്കങ്ങളിലും വാദ്യകലാരൂപങ്ങളിലും ഈ പദം സജീവമായിരുന്നു.

ഒരു ശുദ്ധ സംഗീത പദം ‘തട്ടിപ്പ്’ എന്ന അർത്ഥത്തിലേക്ക് മാറിയതിന് പിന്നിൽ ‘സെമാന്റിക് ഷിഫ്റ്റ്’ (Semantic Shift) എന്ന ഭാഷാ പരിണാമ പ്രക്രിയയുണ്ട്. തായമ്പക പോലുള്ള കലകളിൽ അതീവ വേഗത്തിൽ വായ്ത്താരികൾ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ കൈകളുടെ ചലനം ഒരുതരം കൺകെട്ട് പോലെ അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. അസാമാന്യമായ ഈ കൈവേഗതയെയും താളത്തിലെ സങ്കീർണ്ണമായ മാറ്റങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പദം, പിൽക്കാലത്ത് മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണുവെട്ടിക്കുന്നതിനെയോ ബുദ്ധിപൂർവ്വം പറ്റിക്കുന്നതിനെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശൈലിയായി മാറുകയായിരുന്നു. വാദ്യകലയിലെ താളത്തിലുള്ള ഈ “സൂത്രങ്ങൾ” സംഭാഷണ ഭാഷയിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അത് വഞ്ചനയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന “തട്ടിപ്പ്” എന്ന അർത്ഥത്തിലേക്ക് ചുരുക്കപ്പെട്ടു.

കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിൽ ദ്രാവിഡ-സംസ്കൃത ഭാഷാ സമന്വയം ശക്തമായി നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, തരികിട പോലുള്ള പദങ്ങൾ അവയുടെ തനതായ ദ്രാവിഡ അടിത്തറ നിലനിർത്തുന്നു. തമിഴിൽ താളസൂചനകൾക്കായി ‘തർക്കുറി’ (Tharkuri) പോലുള്ള പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ‘തരികിട’ എന്ന ഈ സവിശേഷ രൂപം മലയാളത്തിന്റെ മാത്രം വികാസമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, വാദ്യകലയിലെ അതിസങ്കീർണ്ണമായ താളവിന്യാസങ്ങളും അവയിലെ കൈവേഗതയും ജീവിതത്തിലെ കുടിലതന്ത്രങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ഭാഷാപരമായ ഉപകരണമായി പരിണമിക്കുകയായിരുന്നു.